بر خاک بخو اب نا زنین تختی نیست آواره شد

 

حکایت سختی نیست از پاکی اشک های 

 

خودم فهمیدم

 

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست

او مظهر عشق بود ومن مظهر ننگ

وقتی که فشردمش به آغوشم تنگ لرزید دلش

شکست و نالید که:آخ ای شیشه تو چه می کنی در بر سنگ

سعی کن مثل خورشید نور ندی چون همه از نورت استفاده می کنن ولی اصلا نگاهت نمی کنن سعی کن مثل ستاره کم نور بدی تا همه تو خلوت شباشون دنبالت بگردن

عشق لالایی بارون تو شباست نم نم بارون پشت شیشه هاست

عشق لحظه ی شبنم وبرگ گل یاس لحظه ی رهایی پرنده هاست

عشق لحظه عزیز با تو  بودنه اخرین پناه موبدنه منه

زرد است که لبریز حقایق شده تلخ است که با درد موافق شده است

عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی پاییز بهاریست که عاشق شده است 

روزگاریست همه عرض بدن مخواهند

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

                      ...

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند

گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

                    ...

 آن چه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

عشق ها را همه با دور کمر میسنجند

                    ...

خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد

عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

                       

 

چشمانم را به انتظار رویا بسته ام...باز هم سایه بارها این سایه را دیده ام او اما از من در گریز است دلیلش را نمیدانم می کوشم خود تعبیرش کنم.در میمانم چشمانم را برهم می فشارم ومنتظر رویا می مانم

خنده هامون الکی عشق هامون دروغکی

 حرف هامون یه دنیاراز دلمون پر از نیاز

اخ که نمی دونید چه لذتی دارههمه جا تاریک باشه

و فقط چراغ اسمون دلت روشن باشه

اونقدر تاریک باشه درو و برت که با نور دل بتونی

چهره ی ماهش را ببینی